ﻏـــﺫﺍ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﻁﺏ ﺳﻧﺗﻲ ﺍﻳﺭﺍﻧﻲ

 

غذا از نگاه طب سنتی - تالار داریوش

ﻏﺬﺍﺍﺯﺍﻫﻤﻴﺖ ﺧﺎﺻﻲﺩﺭﺣﻔﻆ ﺳﻼﻣﺘﻲﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺍﺳﺖ.ﻧﻴﺎﺯﺑﻪ ﻏﺬﺍ ﻳﮏ ﻧﻴﺎﺯﺩﺍﻳﻤﻲﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﺍﺧﻠﻲ ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﺑﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﻲﺭﻭﺩ ، ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﺑﺪﻳﻬﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻱ ﺍﺯ ﺗﻨﺪﺭﺳﺘﻲ ، ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺻﺤﻴﺢ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ . ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻁﺐ ﺳﻨﺘﻲﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺑﺮ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺻﺤﻴﺢ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺯﻁﺮﻳﻖ ﻏﺬﺍ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ،ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺣﮑﻴﻢ ﺑﺰﺭگ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎﻱ ﺭﺍﺯﻱ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺳﻮﻡ ،ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮﺩﺭﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺻﻼﺡ ﻳﺎ ﺗﺠﻮﻳﺰ ﺭژﻳﻢ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﻣﻲﺩﺍﻧﺪ.

ﺣﻔﻆ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺭﺩﻧﻲﻫﺎﻱ ﻭ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻧﻲﻫﺎﻱ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻁﺒﻴﻌﻲ ﺿﺮﻭﺭﻱ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻓﺼﻠﻲ، ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺭﻭﺍﻧﻲ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻲ ﻣﺼﺮﻑ ﻏﺬﺍ ﻏﺎﻟﺒﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺭﻳﺰﻱ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﺘﻮﻥ ﻁﺐ ﺳﻨﺘﻲ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻏﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﻼﻣﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮔﺮﻭﻩﺑﻨﺪﻱ ﺩﻗﻴﻘﻲ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻫﺎ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﺎﺭﺁﻣﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻭ ﺍﻁﻼﻋﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺖ ﺁﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺍﺳﺖ.

ﻏﺬﺍ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﭼﻬﺎﺭ ﺧﻠﻂ ( ﺩﻡ، ﺑﻠﻐﻢ، ﺻﻔﺮﺍ، ﺳﻮﺩﺍ ) ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﻭ ﮐﻤﻴﺖ ﻏﺬﺍﻱ ﻣﺼﺮﻓﻲ ﺍﺛﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺮ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﻭ ﮐﻤﻴﺖ ﺍﺧﻼﻁ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﺒﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺶ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺻﺤﻴﺢ ﻳﮏ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﺴﻠﺢ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻋﺎﻣﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭک ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﺟﺮﺍﻳﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺧﺎﺻﻲ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﺧﻮﺭﺍﮐﻲﻫﺎ ﻭ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻧﻲﻫﺎ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ، ﻓﺮﺩ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﺧﻼﻁ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ ﺁﻥ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﮔﻴﺮﺩ. ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺻﻞ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺩ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺪ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺍﻧﺮژﻱ ﻭ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩ ﺍﻋﻀﺎ ﻭ ﺍﺭﮔﺎﻥﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻱ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻌﺎﺩﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﻳﮏ ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﻣﺰﺍﺝ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺧﺸﮏ (ﺻﻔﺮﺍﻭﻱ)ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﺯﻳﺎﺩﻩﺭﻭﻱ ﺩﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺧﺸﮏ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺴﻞ ﻭ ﻓﻠﻔﻞ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻱ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻏﺬﺍﻫﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﻼﻳﻢ ﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺰﺍﺝ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺧﺸﮏ ﭼﻮﻥ ﺧﺸﮑﻲ ﭘﻮﺳﺖ ﻭ ﺑﻲﺧﻮﺍﺑﻲ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺷﺪﺕ ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ، ﻭﻟﻲ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺯ ﻣﺎﺳﺖ ﻭ ﺧﻴﺎﺭ ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﮐﻪ ﺳﺮﺩﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺣﺎﻝ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺍﻭ ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺑﺎ ﻣﺰﺍﺝ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺗﺮ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺭﻭﺵﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺁﻥ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺩﺭﻭﻧﻲ ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ ﺩﺭ ﻁﺒﻊ ﺑﺪﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮔﻨﺠﺎﻧﺪﻥ ﻏﺬﺍﻫﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﻁﺒﻊ ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﺭژﻳﻢ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺼﺮﻑ ﺧﻮﺭﺍﮐﻲﻫﺎﻱ ﺑﺎ ﻁﺒﻊ ﮔﺮﻡ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺝ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﺮﻭﺭﻱ ﺍﺳﺖ.

ﻏﺬﺍﻫﺎ ﻭ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍﻳﻲ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻣﺰﺍﺝ ﺧﺎﺻﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻲﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﻮﺟﺐ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻡ، ﺳﺮﺩ، ﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺧﺸﮏ ﻗﻠﻤﺪﺍﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺎﺭ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺗﺮ ﻭ ﻓﺼﻞ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺧﺸﮏ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﺼﻞ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺭژﻳﻢ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﮐﻠﻲ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻲ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻲﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻣﺰﺍﺟﻲ ﻓﺮﺩ ﺣﻔﻆ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ ﻓﺼﻞﻫﺎﻱ ﮔﺮﻡ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﻓﺼﻞ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺳﺮﺩﻱ ﺑﺨﺶ ﻭ ﺭﻁﻮﺑﺖﺯﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺳﺖ ﻭ ﺧﻴﺎﺭ ﻭ ﭘﻨﻴﺮ ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻞﻫﺎﻱ ﺳﺮﺩ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﮔﺮﻣﻲ ﺑﺨﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺮﻩ، ﻋﺴﻞ، ﺑﺎﺩﺍﻡ، ﻓﻨﺪﻕ، ﭘﺴﺘﻪ، ﮐﻨﺠﺪ (ﺍﺭﺩﻩ)ﻭ ﺯﻳﺮﻩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺍﺻﻠﻲ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺛﺮ ﮔﺮﻣﺎﺯﺍﻳﻲ ﻏﺬﺍﻫﺎ ﻳﺎ Thermogenic Effect of Food ﺍﻣﺮﻭﺯﻱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﻧﺮژﻱ ﮐﻪ ﺑﺪﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻀﻢ ﻭ ﺟﺬﺏ ﻏﺬﺍﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﻲﺑﺮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺩﺭﺷﺖ ﻣﻐﺬﻱﻫﺎﻱ ﻏﺬﺍﻫﺎ TEF ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ TEF ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻏﺬﺍﻫﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﻭﻱ ﭘﺮﻭﺗﺌﻴﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻏﺬﺍﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺣﺎﻭﻱ ﮐﺮﺑﻮﻫﻴﺪﺭﺍﺕ ﺑﺎﻻﺗﺮﻱ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮﻳﻦ TEF ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻏﺬﺍﻫﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﭼﺮﺑﻲ ﺑﺎﻻ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺍﺻﻠﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ ﺷﺎﻣﻞ ﮔﻮﺷﺖ، ﮔﻨﺪﻡ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﺩﺭ ﺣﺪ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ ﻭ ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻲ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻟﺒﻨﻴﺎﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻴﺮ، ﻣﺎﺳﺖ، ﮐﺮﻩ ﻭ ﭘﻨﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﺰﺍﺝ ﭘﺎﻳﻪ ﻓﺮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ ﻭ ﺳﺒﺰﻳﺠﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺰﺍﺝ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻗﺖ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩﻱ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺰﺍﺝ ﻓﺮﺩ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﻱ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺼﺮﻑ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ ﺗﻌﺪﻳﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺰﺍﺝ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﻓﺮﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﻣﺰﺍﺝ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﺎﺳﺖ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﺎﺳﺖ ﺍﺯ ﻧﻌﻨﺎ ﻭ ﺩﺍﺭﭼﻴﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺼﻠﺢ ( ﺗﻌﺪﻳﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ)ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺰﺍﻳﺎﻱ ﻣﺎﺳﺖ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻱ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻏﺬﺍﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺭ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻁﺐ ﺳﻨﺘﻲ ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺟﺰﺍﻳﻲ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ ﮐﺘﺎﺑﻲ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺩﺭ ﺩﻩ ﻗﺮﻥ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺤﺚ Nutrigenomics ( ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻋﻠﻤﻲ ﺑﺮ ﻫﻢ ﮐﻨﺶ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭ ژﻥ)  ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻁﺐ ﺳﻨﺘﻲ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺑﺮ ﻁﺒﻴﺐ ﺣﮑﻴﻢ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺝ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲ ﺁﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﺪ. ﻏﺬﺍﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺼﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺪﻥ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺮژﻱ ﻻﺯﻡ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺳﻮﺧﺖ ﻭ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺗﺮﻣﻴﻢ ﺑﺎﻓﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺮ ﮐﻞ ﺑﺪﻥ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﻋﻀﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺪﻥ ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺜﺒﺖ ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲﺩﻫﻨﺪ. ﻏﺬﺍﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺧﺸﮏ ﻭ ﺗﺮ ﻁﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻱ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ.

ﻏﺬﺍﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﮔﺮﻣﺎﻱ ﺑﺪﻥ ﻣﻲﺍﻓﺰﺍﻳﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺨﻮﺩ ﺁﺏ ﺑﺎ ﺭﻭﻏﻦ ﺯﻳﺘﻮﻥ ﻳﺎ ﺭﻭﻏﻦ ﺗﺎﺯﻩ، ﺑﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻭﻳﺸﻦ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺁﺵ ﺑﺎ ﮔﻮﺷﺖ ﮔﻨﺠﺸﮏ، ﮐﺒﮏ ﻭ ﺁﻫﻮ، ﺑﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺩﻭﻳﻪﻫﺎﻳﻲ ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺮﻩ، ﻓﻠﻔﻞ، ﺁﻭﻳﺸﻦ ﻭ ﺩﺍﺭﭼﻴﻦ ﺑﭙﺰﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲﻫﺎ ﻣﻮﻳﺰ ﻭ ﻋﺴﻞ ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻻﺯﻡ ﺑﻪ ﺫﮐﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻭﻳﻪﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ TEF ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺣﻴﻦ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﮐﻪ ﺣﺎﻭﻱ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮔﺮﻣﺎﻱ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﻣﻲﮐﻨﺪ.

 ﻏﺬﺍﻫﺎﻱﺧﺸﮏ

ﻏﺬﺍﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﺸﮑﻲ ﺑﺪﻥ ﻣﻲﺍﻓﺰﺍﻳﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺑﺮﻳﺎﻥ ﺷﺪﻩ، ﺳﻴﺮ، ﺁﻭﻳﺸﻦ، ﺯﻳﺮﻩ، ﺳﺮﮐﻪ، ﻧﻌﻨﺎ، ﺯﻳﺘﻮﻥ، ﺗﺮﺧﻮﻥ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻭﻳﻪﻫﺎ ﻭ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺩﺷﺘﻲ. ﻋﻠﻢ ﻧﻮﻳﻦ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺧﺸﮏ ﻁﺐ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﺬﺍﻫﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺩﻓﻊ ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺍﺯ ﺁﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺧﺸﮑﻲ ﻣﻲﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﻳﻲ ﮔﻮﺷﺖﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺎﺩﻩ ﺳﻤﻲ ﺍﻭﺭﻩ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺗﮑﺮﺭ ﺍﺩﺭﺍﺭ، ﮐﺎﻫﺶ ﺁﺏ ﺑﺪﻥ، ﺩﻫﻴﺪﺭﺍﺗﺎﺳﻴﻮﻥ ﻭ ﺧﺸﮑﻲ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ.

ﻏﺬﺍﻫﺎﻱﺗﺮ

ﻏﺬﺍﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﺮﻱ ﻭ ﺭﻁﻮﺑﺖ ﺑﺪﻥ ﻣﻲﺍﻓﺰﺍﻳﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺮﺑﺰﻩ ﻭ ﺧﻴﺎﺭ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺁﻟﻮ، ﺗﻮﺕ، ﺍﺳﻔﻨﺎﺝ ﻭ ﺑﺎﻗﻼﻱ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﺨﺘﻪ ﺷﺪﻥ، ﺁﺏ ﺟﺬﺏ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺪﻥ ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﺍﺯ ﺳﺎﻳﺮ ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺗﺮ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻭﻱ ﺗﺮ، ﻧﺨﻮﺩ ﺗﺮ، ﻋﻨﺎﺏ ﺗﺮ، ﺑﺎﺩﺍﻡ ﺗﺮ، ﻣﺎء ﺍﻟﺸﻌﻴﺮ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻏﺬﺍﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺏ ﻣﻲﭘﺰﻧﺪ، ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩ. ﮔﻮﺷﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻮﺭﺍﻥ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺁﺷﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺵ ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯﻧﺪ، ﺑﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﮐﺎﻫﻮ، ﮐﺪﻭ، ﺍﺳﻔﻨﺎﺝ ﻭ ﺭﻭﻏﻦ ﺑﺎﺩﺍﻡ ﭘﺨﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﺑﻪ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﺗﺮﻱ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻲﺍﻓﺰﺍﻳﺪ.

ﻏﺬﺍﻫﺎﻱﺳﺮﺩ

ﻏﺬﺍﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﺳﺮﺩﻱ ﺑﺪﻥ ﻣﻲﺍﻓﺰﺍﻳﻨﺪ. ﮐﺎﻫﻮ، ﺳﻴﺐ، ﺍﻧﺎﺭ ﺗﺮﺵ، ﮔﻼﺑﻲ، ﺧﻴﺎﺭ ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺮﺵ ﻭ ﮔﺲ ﺍﺳﺖ ﺟﺰء ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺳﺮﺩ ﻁﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻱ ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﻋﻠﻢ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺳﺮﺩ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺗﺮﺵ ﻭ ﮔﺲ، ﮐﺎﻫﻮ، ﺳﻴﺐ ﻭ ﺧﺮﺑﺰﻩ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻣﺤﺘﻮﺍﻱ ﺁﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺩﺭﺷﺖ ﻣﻐﺬﻱﻫﺎﻱ ﮐﻤﺘﺮ، TEF ﮐﻤﺘﺮﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻣﺎﻱ ﺧﻴﻠﻲ ﮐﻤﻲ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻲﮐﻨﺪ.

 

نظر بدهید